• Do & Soo Zeldenrust

KEEP YOUR POSITION


Gisteren (21 mei) werd ik wakker met het bericht van NOS stories op instagram. Ik las daar het verhaal van een moeder die een rechtszaak is aangegaan tegen het feit dat de stiefmoeder, mama werd genoemd door haar kind. Mocht je benieuwd zijn: https://www.instagram.com/tv/CdypazbDofv/?igshid=YmMyMTA2M2Y= bij deze de link.


In eerste instantie dacht ik, wat een Amerikaanse taferelen. En zuchtte ik even diep. Gaan we weer. En tijdens het bekijken van de video en bij het lezen van de tekst voelde ik het, dit gaat dieper.


Voor de moeder gaat dit over haar positie en haar rol als moeder. En de stiefmoeder is niet de moeder van het kind. Waarom moet de nieuwe vriendin van de vader de titel krijgen van moeder? Waar dient dit voor? Wie heeft hier de meeste belangen bij? Zo’n rolverandering heeft impact en gevolgen voor iedereen.


En daar voelde ik het. Als je kijkt naar adoptie is het raar en krom hoe ze het wettelijk hebben bedacht. Op papier wordt vastgelegd dat het kind dat wordt geadopteerd andere/ nieuwe ouders krijgt. Door dit aan te passen op papier worden de (oorspronkelijke) ouders uit hun positie gezet en wordt deze rol van hun ontnomen. Hiermee verplicht je het kind dat het zich moet gaan aanpassen aan de nieuwe situatie om te kunnen overleven. Kan en mag jij als vervangende ouder dit al verwachten van het kind? Om te vragen dat het zich moet gaan aanpassen? Zodra het kind deze vreemde mensen papa en mama gaat noemen ontstaat er een vorm van splitsing. Een splitsing (vervorming) in persoonlijkheid en identiteit. Een verscheuring in het systeem met de echte ouders. Welke reden deze ouders ook hebben gehad om afstand te doen van hun kind, ze zijn en blijven ouders. In het systeem, in de kern, in het hart.


Vanaf het begin van een adoptieproces worden de andere/ nieuwe ouders, aspirant-adoptieouders genoemd. Waarom behouden wij deze duidelijkheid niet? Door dit feitelijk te houden is het voor de geadopteerde vanaf het begin duidelijk hoe de verhoudingen zijn. Er verandert in de kern dan een stuk minder. De nieuwe ouders zijn en blijven de adoptieouders. De oorspronkelijke ouders blijven de ouders, alleen zonder de ouderlijke macht. Hiermee ontneem je niemand zijn of haar positie. Behoud je orde en helderheid voor alle partijen en neem je het zoals het is.


Dit kan de zoektocht naar identiteit en oorspronkelijke familie een stuk minder gecompileerd en beladen maken voor de geadopteerde.


Kinderen en eigenlijk ook veel volwassenen hebben orde en duidelijkheid nodig. Orde en duidelijkheid begint al in de taal. In sommige stukken en verhalen over adoptie lees ik bijvoorbeeld vooral dat het over ‘adoptiekinderen’ en ‘ouders’ gaat. Er staat dan wel ‘adoptie’ voor het kind, maar niet voor de ouders. Krom vind je niet? Het “beestje” bij de naam noemen maar de “baas” niet…


Hoe zou het zijn als we hiermee zouden beginnen? Eerlijk durven kijken naar onze posities en rollen? Het niet willen toe-eigenen, maar het nemen zoals het er (al) is.

2 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven