• Do & Soo Zeldenrust

ADOPTIE GAAT DOOR


Op het moment dat ik dit las ging er veel door mijn hoofd en lijf. Hoe kan dit ineens zijn besloten? Een besluit dat nu in deze tijd zomaar ineens lijkt te zijn gemaakt. Zijn de belangen van de Nederlandste Staat dermate van groot belang, dat het proces van het kind er nu WEER niet toe doet?


Ik besef dat het een terugkerend proces is. Een proces waarbij de belangen van de (aspirant) adoptieouders en de economische belangen vanuit de regering weer voorop lijken te staan. Waar zijn dan de stemmen van de geadopteerden zelf en van de afstandouders? De keren dat één van deze partijen in beeld zijn, lijkt de schrijnende en naar mijn mening cruciale boodschap vervolgens snel weg te ebben.


Zo zijn er verschillende onderzoeken gedaan, zoals o.a. Het Onderzoeksbureau - Beluister #29 - Mensenrechtenorganisaties: Nederlandse Staat moet hoger beroep in illegale adoptiezaak intrekken | Podcasts | NPO Radio 1 “Kinder- en mensenrechtenorganisaties vinden dat de Nederlandse Staat het hoger beroep in de zaak rond de illegale adoptie van Patrick Noordoven in moet trekken. In de zaak, die symbool staat voor de misstanden rondom interlandelijke adopties, oordeelde de rechtbank eind vorig jaar dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de man en hem een schadevergoeding moet uitkeren. Dat de Staat nu in hoger beroep gaat, vinden de directeuren van verschillende kinder- en mensenrechtenorganisaties onbegrijpelijk.” (Bron: Het Onderzoeksbureau | NPO Radio 1)


En ook na het onderzoek van de commissie Joustra: “Een groep adoptieouders keert zich tegen de adoptiestop uit het buitenland, zoals die vorige week werd ingesteld na een hard rapport van de commissie-Joustra. Daaruit bleek dat de Nederlandse overheid al sinds de jaren ’60 wist van misstanden bij adopties. Zo bleek dat zij afwisten van kinderhandel en kinderdiefstal. De ouders vinden een volledige stop echter te ver gaan.”


Als wij met dit gegeven weten dat het niet altijd correct verloopt en weten dat in alle waarschijnlijkheid dit nooit zal gebeuren en kunnen. Waarom wil de overheid dan hier wel aan blijven meewerken?


Het besluit laat mij zien dat er geen ruimte is voor het trauma van de geadopteerde. Als kind niet en nog minder als volwassene. Er wordt weinig tot geen aandacht besteed aan de aspirant adoptieouders niet zelf hun trauma (kinderloosheid of een ander verlangen wat opgevuld dient te worden met een kind) kunnen dragen of de consequenties willen aangaan. Wel wordt er gekeken naar de financiële draagkracht van deze aspirant adoptieouders. Hoeveel uithuisplaatsingen of gespecialiseerde nazorg gaan hierdoor nodig zijn? En zal de overheid dan wel deze geadopteerden ondersteunen en dit tegemoetkomen in de gerichte nazorg die zij verdienen? Niet een regulier traject bij de GGZ. Maar nazorg op maat gemaakt. Waarbij er gekeken wordt naar de wens en de behoefte van de geadopteerde die verlangt naar zijn roots, naar een eigen authentieke identiteit. Een identiteit die deels verloren is gegaan door de nodige aanpassingen, door adoptie. Die wens is net zo groot als de wens om een vader of moeder te worden. Als dit niet op de natuurlijke wijze lukt, hoe treurig dat ook is, wie moet dan het verlies dragen? De volwassene of het kind? Als je uit idealisme een kindje wilt helpen, wie help je dan eerst? De ouders/ familie/ het volk waar het kind aan toebehoord of néém je het kind?

Adoptie is een onderwerp waar drie partijen emoties bij ervaren en verlies bij lijden. Niet alleen de geadopteerden en de (aspirant) adoptieouders, maar ook de afstandouders. Ik vraag mijzelf daarom ook af, hoe het kan dat de stem en het verlangen van de aspirant adoptieouders sterker is dan het verdriet en trauma van de afstandouders en veel geadopteerden.


Laten we even stilstaan bij het feit dat het verlangen van een aspirant adoptieouder voor eenieder verschillend kan zijn. “Wie geen eigen verlangen heeft, kan naar mijn mening niet werkelijk verder geholpen worden.” - Franz Ruppert. De reden voor het kiezen van adopteren is voor iedereen anders. Wat wij met regelmaat horen en terugzien bij onze coachees, is dat de adoptieouders zelf geen kinderen konden krijgen. De weg naar ouderschap via adoptie werd voor velen de enige uitweg om vader of moeder te worden. Naarmate het geadopteerde kindje groter werd en een eigen stem en (een voor hun onherkenbare) identiteit kreeg, raakten sommige adoptieouders verward en radeloos. Een enkeling geeft hierbij ook aan: hier hebben wij niet voor getekend. Adoptie gaat in wezen om het lichaam van het kind. Niet om de persoonlijkheid die er daarna vanuit de oorsprong uit voortgroeit. Misschien is dit pijnlijk en confronterend voor je om dit te lezen en raakt er iets. Het is vanzelfsprekend dat dit hetzelfde effect heeft op de geadopteerde zelf. Het lichaam heeft een herinnering en is gevoed met collectieve informatie van zijn afkomst. Of de geadopteerde nu als kind of baby werd geadopteerd, dit maakt uiteindelijk geen verschil. Bewust of onbewust zal de persoon op zoek gaan naar zijn eerste liefde en basis. Zijn moeder. En geen enkele vrouw of man kan deze plek vervangen. Dat onheimlijke verlangen naar de verbondenheid tussen moeder en kind is niet mogelijk tot een nieuw persoon. Hoe vervangbaar is jouw eigen moeder en jouw afkomst?

6 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven