Zoeken
  • Soorien Zeldenrust

Happy Mother’s day!

Als moeder van twee dochters heb ik mij altijd maar al te goed beseft dat moeder zijn niet vanzelfsprekend is. Voor veel vrouwen is moederdag beladen, roept het emoties, verdriet en pijnlijke herinneringen op. Ik ben dankbaar dat ik moeder ben en alle moeders mogen hier trots op zijn en dankbaar voor zijn. Helaas zijn er ook veel vrouwen die deze ervaring en dit verhaal niet kunnen delen.


Een tijdje geleden fotografeerde ik Soorien en haar prachtige gezinnetje. Zijdelings vertelde ze haar levensverhaal en dat had mij geraakt en ontroerd. Ze is geadopteerd uit Korea en ervaart deze Happy Mother's Day niet als een fijne dag. Ze heeft een duistere periode gekend waarin ze veel vragen had. Ze voelde zich verloren, alleen en anders. Ze was op zoek naar erkenning en wilde begrepen worden. Op zoek naar rust om dit deel van haar een plekje te kunnen geven. Dit was voor haar een periode dat het niet meer hoefde. Hoe kan het dat je moeder je weggeeft? Wie heeft mij weggeven en wat was de reden? Wanneer ben ik echt geboren? Op wie lijk ik? Heeft mijn moeder ook zo liefdevol gekeken naar mij, zoals ik naar mijn kinderen kijk?





“Twee druppels water als mama, hè Yara?”, zegt ze lachend tegen haar dochter die aan de keukentafel zit te kleuren. Toen Soorien zwanger was van Yara, hoopte ze dat ze zelf


een dochter zou krijgen, net zoals haar moeder haar kreeg. Ze zou zich dan beter met haar moeder kunnen identificeren en kunnen zien hoe zij zelf als kind was geweest. “Toen Yara geboren was, stelde het mij gerust dat zij op mij leek, omdat het haast niet anders kan dat ik dan ook op mijn moeder lijk. Ik voelde me meteen verbonden met haar, net zoals ik me verbonden voel met mijn moeder en met mijn land, Korea.”




Ik luister en kijk haar aandachtig aan terwijl ze haar verhaal vertelt. Ik ben zelf ook moeder en haar vragen raken me. Ik kan me niet voorstellen hoe ontzettend moeilijk het moet zijn en in welke situatie je je moet bevinden om de keuze te moeten maken je kind af te staan. We huilen. Ze is emotioneel tijdens het vertellen van haar verhaal. Ik ben emotioneel omdat ik haar gebrokenheid zie. Ik kan haar verdriet en pijn voelen. Op dat moment wilde ik zo graag dat ze overspoeld zou raken met liefde en zich zo geliefd mocht weten te voelen. Dat zij prachtig is en er toe doet in deze wereld. Willen we ons allemaal niet geliefd en gezien voelen? Voelen dat we er toe doen en we mogen bestaan?


“Als Yara dan in de ochtend, wanneer ze wakker werd, “mama, mama, waar ben je?” begon te roepen, raakte dat mij. Ik vroeg me af waar mijn eigen moeder was en waarom ik haar niet kon vinden. Moederdag is een dubbele dag voor mij. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn kinderen, maar het is ook een dag waarop ik stil sta bij mijn eigen moeder. Dat zijn momenten waarop ik het soms nog zwaar heb. Het verdriet laat ik toe op een geleidelijke manier, vanuit rust. Op deze manier barst het er niet een keer uit, maar met liefde. Zo kan ik ook blijven staan als moeder voor mijn eigen kinderen.”


We eindigen het gesprek met de vraag aan Soorien of zij zelf nog iets kwijt zou willen. “Moeders die heel graag moeder willen worden, maar waarbij dat niet vanzelf gaat, zijn dat al in hun hart. Als jij bereidt bent jouw lichaam zo bloot te stellen aan onderzoeken en behandelingen, als jij jezelf zo opoffert, dan ben je al een moeder. Ook als je een kind moest afstaan of als je kind van je is afgenomen. Je bent en blijft een moeder.


Foto: Renske Meinema

Tekst: Lize en Renske

3 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

POSTPARTUM