Zoeken
  • Soorien Zeldenrust

LATEN WIJ GAAN STAAN VOOR ONZE EIGEN VERANTWOORDELIJKHEID

Iedereen mag zijn of haar stem laten horen over hun eigen beleving als geadopteerde. Of het nu positief of negatief is. Echter vind ik deze woorden positief of negatief een beetje te kort door de bocht, want is mijn persoonlijke verhaal dan negatief? Misschien voor de "positieve" onder ons wel?



Want waar het mij omgaat, er zijn altijd meerdere verhalen over dit onderwerp. Moeten wij elkaar dan gaan overtuigen? Of elkaar de les lezen? Ik vind van niet. Iedereen beleeft zijn of haar verhaal op zijn eigen manier. Wat is daar dan goed of fout aan? Of zoals ik begon, positief of negatief?

Wat mij elke keer opvalt is dat het over persoonlijke verhalen gaat en dat dit een reactie is op het rapport van de commissie Joustra. Vooral over het punt, dat de commissie heeft besloten om de interlandelijke adoptie te stoppen. Die persoonlijke verhalen kom naar boven omdat het een onderwerp is waar emotie en gevoelens bij komen kijken. (en ook worden gevoeld in ieder zijn of haar eigen verhaal).

Ik maak mij echter wel zorgen. Want het gaat niet (en ik bedoel dit niet aanvallend of persoonlijk) over de persoonlijke verhalen. Er waren afgelopen weken boze adoptieouders aan het woord. Er werden interviews gehouden met aspirant-adoptieouders en er werd door de media vooral ingespeeld op de emotie. Kijk hoe zielig en hoe erg het allemaal is. Ook kwamen er diverse verhalen en reacties naar buiten van geadopteerden. Maar hoe kan het dat een artikel van waarde, zoals die van Anouk Eigenraam, niet meer in de spotlight kwam? Smult de maatschappij zo van "zielige" verhalen en mag niemand echt weten waar het nu werkelijk over gaat?

Want waar gaat het nu eigenlijk over? Het gaat over een systeem. Welk systeem? Het systeem van interlandelijke adoptie.

In het persbericht van de commissie onderzoek interlandelijke adoptie schrijven ze het volgende; "Systeem interlandelijke adoptie niet houdbaar." En ze schrijven; "het kan niet in stand blijven, er zijn niet alleen veel misstanden geweest in het verleden, het SYSTEEM van interlandelijke adoptie is nog steeds fraudegevoelig en misstanden komen tot op de dag van vandaag voor."

Laten we daarom bij het onderwerp blijven, bij het feit dat het systeem voor interlandelijke adoptie niet klopt. Het hoort niet meer bij deze tijd. Zoals ze ook in het rapport omschrijven; 'Adoptie is maatschappelijk en politiek te lang gezien als een lovenswaardige manier om kinderen in nood te redden.'

In deze tijd horen wij toch beter te weten? Vind u ook niet? Waarom vangen wij onze eigen "kinderen" zoals in pleegzorg niet op? Hoe zou u zich voelen als NL’ers als er kinderen naar USA of China worden gebracht omdat hier te veel kinderen zijn die geen zorg krijgen. Of dat er een kind wordt afgenomen van een moeder en wordt verhandeld vanwege een stel dat in Korea of Afrika geen kinderen kan krijgen. Laten we alles eens omdraaien en stil staan.

Vraag jezelf dan eens af: ‘is dit een systeem wat wij als land willen houden? Is dit een systeem wat echt kinderen redt? Is dit een systeem waar je als NL’er, als overheid en ook jij en ik trots op kunnen of mogen zijn?’

Ongeacht welke reden er is om een kind af te staan, welke consequenties er zijn voor alle partijen. Ik wil persoonlijk dit systeem niet ondersteunen. Je hebt het over mensen. Er is corruptie, er zijn illegale activiteiten enz. Ik wil mijn handen daar niet aanbranden. Ondanks alle "positieve en negatieve" verhalen die er zijn. Er hoort 1 verhaal te kloppen; dat een land als Nederland dit systeem niet nodig heeft om een wens van een ander te kunnen laten vervullen.

Laten wij als mens gaan staan voor onze eigen verantwoordelijkheid, de consequenties dragen die daarbij komen kijken en samen de verbinding aangaan waar dit nodig is.

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven