Zoeken
  • Soorien Zeldenrust

POSTPARTUM



POSTPARTUM Als ik naar je kijk voel ik soms een sprankeltje warmte. In mijn hoofd gebeurt er van alles. Maar mijn lijf voelt nog verdoofd. Als ik je vasthoudt dan wil ik zo graag liefde voelen en geen robot zijn. En als je huilt dan springt er een stop. Ik mis herkenning. Ik voel onzekerheid en... ik schaam mij voor deze gedachten en gevoelens. Op social media zie ik vaak de mooie verhalen en zo zag ik een moeder in haar net onderbroek (geloof mij die zijn fijn de eerste dagen) naast het bedje van haar pasgeboren staan. Met een glimlach en lieve woorden eronder. Ik vraag mij dan af. Hoe eerlijk zijn die woorden werkelijk voor haar?

De bevalling zit erop en dan komt de vierde trimester ook wel postpartum genoemd. Wat betekent dat eigenlijk? De term postpartum slaat op de gesteldheid van de moeder, de periode na de bevalling. Juist! Precies waar mijn focus nu naar uit gaat. De gesteldheid van de moeder. Maar hoe is de focus en aandacht voor deze prille moeder hier in NL?

SNELHEID Bij mijn dochter had ik deze focus helemaal niet.

Ik wilde zo snel mogelijk weer “mijzelf” zijn. Mijn oude lijf terug en zo snel mogelijk weer aan het werk. Alles moest snel.

Ik wou niet stil staan bij de pijn die ik had ervaren en voelde. In feite gunde mijzelf het herstel niet en door weer aan het werk te gaan werd ik in mijn ogen weer “Soorien”. Nu zie ik in dat ik niet stil stond bij de werkelijke lading van een geboorte. De geboorte van het moeder worden, moeder zijn én mijn eigen geboorte. Het was allemaal weggedrukt. Net zoals alle andere diepe emoties. Onbedoeld en niet wetend wat er nog meer verborgen zat.

VERTRAGEN En toen werd ik weer zwanger. Dit keer wou ik het anders doen. Ik was mij meer bewust van wat er ging komen en wat ik er mee kon doen. Bij mijn dochter bleek ik een zwangerschapsdepressie te hebben en kon ik niet bij die diepe gevoelens komen. Dat ben ik nu na de tweede zwangerschap pas aan het verwerken. Ik besef dat ik nu alles dubbel moet verwerken en dat snelheid mij hier niet bij gaat helpen. Ik zal het rustig aan moeten doen en mij gaan focussen op het moment.

Ik ben mij daarom eens goed gaan verdiepen in het postpartum moment. Mijn Koreaanse vriendinnen hadden al eens verteld dat het in Korea een erg belangrijk stuk is, dat in deze fase de focus ligt op een goed herstel van de moeder. Nu begrijp ik wat ze bedoelen en verlang ik nog meer naar dat (Koreaanse) herstel.

PIJN Door de vertraging en de gesprekken die ik hierover voerde besefte ik mij dat ik nooit echt stil stond. Hard werken zit in de genen en zo ben ik ook opgevoed. Doorgaan en bouwen aan iets waar je toekomst in ziet en er vooral ook plezier in hebben. Mijn werk en de missie die ik alleen en samen met mijn collega coaches heb vind ik waardevol, het is een groot en belangrijk deel van mijn leven. Daar doe ik graag een stapje harder voor. Soms ten koste van het gezin, maar nu niet. Nu ligt de volle focus op het gezin.

Het klinkt zo logisch en makkelijk, er is alleen een donkere keerzijde. Als ik naar het gezin kijk ervaar ik pijn. Pijn van gemis en een verlangen naar iets dat ik niet kan krijgen of niet (her)ken. Ik word geconfronteerd met (weer) een moeizame start. Ik ben weer van iemand gaan houden. En als je van iemand houdt en toelaat in je leven kan je die ook weer kwijtraken. Daar heb je hem: Verlies. Iets wat een enorme wond is in mijn lichaam.

HOOFD Om het verlies niet te hoeven voelen, duik ik in mijn hoofd. Ik moet overleven, dat kan niet met die pijn. Ik word gewezen op mijn verantwoordelijkheid en kan niet in bed blijven. De onderstroom kabbelt verder en daarboven is het soms troebel. In mijn hoofd heb ik controle en daarmee treed ik deels uit het lichaam.

LICHAAM Want als ik in mijn lijf ga, voel ik (nieuwe) angsten en oud zeer. Pijn van mijzelf en van de ander (mijn moeder?). Als ik de pijn voel wil ik vluchten. Als ik er aan toegeef mis ik de schoot van mijn moeder om in te verdwijnen en de warme armen van haar te voelen. Mijn hoofd houdt mij staande. Mijn hoofd weet dat ik alles aan kan en dat de basis in het gezin goed en veilig is. Mijn sterke man blijft staan. Ook al buigt hij soms mee en komt er een knik in. Hij blijft.

Toch moet ik terug naar mijn lichaam, want ik wilde dit. Ik wilde hier doorheen. Dus is het aan mij om het te voelen. Dit hoort bij mijn rol als moeder en als volwassene.

Het is een strijd tegen de snelheid. In een versnelling die op vertragen staat. Omdat de pijn beter te controleren is met mijn hoofd, verlies ik het lichaam. Dat kan ik niet meer laten gebeuren. Door op mijn gevoel te vertrouwen en bij mijn lichaam te blijven kan mijn lichaam ook de pijn verwerken en staan voor wie ik ben geworden: MOEDER. OMMA.

28 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven