• Do & Soo Zeldenrust

Verlies, Verlangen & Rouw

Bijgewerkt op: 13 sep.

Afgelopen week had ik een gesprek met mijn adoptiecoach over mijn zwangerschap. Na het gesprek realiseerde ik mij dat ik tijdens mijn eerste zwangerschap en kraamperiode al mijn gevoelens en verdriet eigenlijk heb weggedrukt.




VERLIES

Tijdens mijn eerste zwangerschap en kraamperiode voelde ik een leegte, gemis en een enorm verlangen naar mijn eigen moeder in Korea. Wat ik zelf niet heb kunnen en mogen voelen en ontvangen tijdens de eerste weken van mijn bestaan, moest ik nu waarmaken en aangaan bij mijn en eigen dochter.


Ik ben mij ondertussen bewust van de gevoelens en gevolgen van mijn eigen trauma. En van het moederschap. Maar hoe zit het bij mijn moeder? Is het iets wat haar is ontnomen? Of waar ze toen voor heeft gekozen? Het blijft aan me knagen, nu sterker dan ooit. Met de bevalling voor de deur vraag ik me steeds meer af: “Zal het verlies op dat moment weer aanwezig zijn?”


VERLANGEN

Het raakt mij dat er een nieuw leven in mij ontstaat en dat ik mijn eigen DNA doorgeef wat letterlijk zichtbaar wordt. Mijn eigen familielijn start hier voor mij. Ik besef me ineens dat het de pijn, het gemis en verlangen is wat zo voelbaar is. Het krijgt vorm en letterlijk een gezicht, want ik zie het in mijn kinderen terug. Maar waar verlang ik precies naar? Naar een gelijkheid en een spiegelbeeld? Krijgt mijn rol als moeder een verlangen naar een ouder die op mij lijkt? Die kan vertellen dat ik het heb geërfd van hem of van haar? Dat het “normaal” is in onze cultuur en dat iemand mij aan de hand neemt en laat zien hoe zij het zou hebben gedaan? Is dit het verlangen wat de zwangerschap en kraamperiode voor een geadopteerde soms zo moeilijk een eenzaam maakt?


ANGST

De angst voor de bevalling zelf valt in het niets met de angst die ik voel voor ná de bevalling. Hoe zal de buitenwereld reageren als ik toch niet gelijk mijzelf ben? Hoe zal ik zelf reageren hierop? Want de baby is er nu, dus ben ik nu weer “gezond”.

Van wie heb ik überhaupt goedkeuring nodig om deze gevoelens te mogen tonen? Ik weet dat ik mijn eigen tijd en tempo mag aanhouden voor mijn proces. Dus ook voor al mijn gevoelens en emoties tijdens deze periode. Zoals een vriendin zei:

“Vergeet niet 9 maanden op en 9 maanden af. En wat als je van jezelf puur jij bent. Mag dat van jou?”

ROUW

De gevoelens en emoties die ik nu voor de tweede keer ervaar zijn vergelijkbaar met ‘rouw’. Voor mijn gevoel is het dieper dan rouw. Dieper dan ik kan uitleggen en misschien aan kan. Het is rouw en gemis van mijn ouders die ik niet ken. Verlangen naar een liefde die ik zelf nooit heb gekregen in die momenten van een pasgeborene. Dus hoe kan ik mijn eigen kinderen dat dan wel geven?


Het verlangen dat ik net zo gewenst was als mijn eigen kinderen, dat mijn ouders een toekomst mét mij zagen en voor altijd mij in hun leven wouden hebben. Dat verlangen doet pijn, want ik weet het antwoord niet.

SCHAAMTE

Nu is de lading van schuld en schaamte zwaarder voor mijn gevoel. Krijgen verdriet en gemis een plek die er eigenlijk niet hoefden te zijn. Die plek zou gevuld moeten zijn met liefde. En ook daar ben ik vervuld mee. Heel veel liefde, mijn hele leven lang. Liefde voor verbinding.

Dit stuk is zo ongrijpbaar voor de buitenwereld. Want hoe leg je dit uit en waarom willen wij de ander zo graag weer in de “oké zone” krijgen? Is het te pijnlijk om de ander zo te zien lijden en kun je niet omgaan met de machteloosheid die je dan voelt? Mag mijn pijn en verdriet er zijn? Voor even of voor langer?


Ik heb het nodig om verder te kunnen groeien en om het te verwerken. Uiteindelijk zal en is het een onderdeel van mij waar ik zelf mee kan leven en mee kan zijn.


Diezelfde vriendin waar ik het net over had noemde het “levend verlies”. Het is er en het zal nooit volledig weggaan. Is dat erg? En sta je dat toe? Nee het is niet erg en ik sta het toe. Als het straks er wel is, dan omhels ik de angst zo stevig dat het smoort in liefde. Dan weet ik, dit kan en dit kunnen wij aan.


IS HET DAN EEN DEPRESSIE?

Ook dit voelt dieper. Dieper dan een depressie. Het is een overwerkt verlangen en verlies wat gepaard gaat met rouw. Rouwen om het (on)bekende. Want in mijn lichaam voelen mijn ouders als bekend. Ik kan er alleen niet altijd bij, bij dat gevoel. Het is geen depressie, het is rouwen om mijn begin en tegelijk om mijn verlies van mijn originele bestaan.

Mijn wens is dat alles er mag en kan zijn. Dat het gevoel van liefde en trots in mijn lichaam zal overheersen. Dat ons gezin sterk genoeg is om alles aan te kunnen. Dat ik de moeder ben waar ik zelf naar heb verlangd. Nee...


Ik ben haar niet, maar draag een stuk van haar en ook mijn vader mee. Ik eer ze door hun genen en hun bestaan door te geven. In liefde, op gevoel en met eigen en gezamenlijke ervaringen.

1 weergave0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven