Zoekresultaten

11 items gevonden

Blogposts (6)

  • KEEP YOUR POSITION

    Gisteren (21 mei) werd ik wakker met het bericht van NOS stories op instagram. Ik las daar het verhaal van een moeder die een rechtszaak is aangegaan tegen het feit dat de stiefmoeder, mama werd genoemd door haar kind. Mocht je benieuwd zijn: https://www.instagram.com/tv/CdypazbDofv/?igshid=YmMyMTA2M2Y= bij deze de link. In eerste instantie dacht ik, wat een Amerikaanse taferelen. En zuchtte ik even diep. Gaan we weer. En tijdens het bekijken van de video en bij het lezen van de tekst voelde ik het, dit gaat dieper. Voor de moeder gaat dit over haar positie en haar rol als moeder. En de stiefmoeder is niet de moeder van het kind. Waarom moet de nieuwe vriendin van de vader de titel krijgen van moeder? Waar dient dit voor? Wie heeft hier de meeste belangen bij? Zo’n rolverandering heeft impact en gevolgen voor iedereen. En daar voelde ik het. Als je kijkt naar adoptie is het raar en krom hoe ze het wettelijk hebben bedacht. Op papier wordt vastgelegd dat het kind dat wordt geadopteerd andere/ nieuwe ouders krijgt. Door dit aan te passen op papier worden de (oorspronkelijke) ouders uit hun positie gezet en wordt deze rol van hun ontnomen. Hiermee verplicht je het kind dat het zich moet gaan aanpassen aan de nieuwe situatie om te kunnen overleven. Kan en mag jij als vervangende ouder dit al verwachten van het kind? Om te vragen dat het zich moet gaan aanpassen? Zodra het kind deze vreemde mensen papa en mama gaat noemen ontstaat er een vorm van splitsing. Een splitsing (vervorming) in persoonlijkheid en identiteit. Een verscheuring in het systeem met de echte ouders. Welke reden deze ouders ook hebben gehad om afstand te doen van hun kind, ze zijn en blijven ouders. In het systeem, in de kern, in het hart. Vanaf het begin van een adoptieproces worden de andere/ nieuwe ouders, aspirant-adoptieouders genoemd. Waarom behouden wij deze duidelijkheid niet? Door dit feitelijk te houden is het voor de geadopteerde vanaf het begin duidelijk hoe de verhoudingen zijn. Er verandert in de kern dan een stuk minder. De nieuwe ouders zijn en blijven de adoptieouders. De oorspronkelijke ouders blijven de ouders, alleen zonder de ouderlijke macht. Hiermee ontneem je niemand zijn of haar positie. Behoud je orde en helderheid voor alle partijen en neem je het zoals het is. Dit kan de zoektocht naar identiteit en oorspronkelijke familie een stuk minder gecompileerd en beladen maken voor de geadopteerde. Kinderen en eigenlijk ook veel volwassenen hebben orde en duidelijkheid nodig. Orde en duidelijkheid begint al in de taal. In sommige stukken en verhalen over adoptie lees ik bijvoorbeeld vooral dat het over ‘adoptiekinderen’ en ‘ouders’ gaat. Er staat dan wel ‘adoptie’ voor het kind, maar niet voor de ouders. Krom vind je niet? Het “beestje” bij de naam noemen maar de “baas” niet… Hoe zou het zijn als we hiermee zouden beginnen? Eerlijk durven kijken naar onze posities en rollen? Het niet willen toe-eigenen, maar het nemen zoals het er (al) is.

  • ADOPTIE GAAT DOOR

    Op het moment dat ik dit las ging er veel door mijn hoofd en lijf. Hoe kan dit ineens zijn besloten? Een besluit dat nu in deze tijd zomaar ineens lijkt te zijn gemaakt. Zijn de belangen van de Nederlandste Staat dermate van groot belang, dat het proces van het kind er nu WEER niet toe doet? Ik besef dat het een terugkerend proces is. Een proces waarbij de belangen van de (aspirant) adoptieouders en de economische belangen vanuit de regering weer voorop lijken te staan. Waar zijn dan de stemmen van de geadopteerden zelf en van de afstandouders? De keren dat één van deze partijen in beeld zijn, lijkt de schrijnende en naar mijn mening cruciale boodschap vervolgens snel weg te ebben. Zo zijn er verschillende onderzoeken gedaan, zoals o.a. Het Onderzoeksbureau - Beluister #29 - Mensenrechtenorganisaties: Nederlandse Staat moet hoger beroep in illegale adoptiezaak intrekken | Podcasts | NPO Radio 1 “Kinder- en mensenrechtenorganisaties vinden dat de Nederlandse Staat het hoger beroep in de zaak rond de illegale adoptie van Patrick Noordoven in moet trekken. In de zaak, die symbool staat voor de misstanden rondom interlandelijke adopties, oordeelde de rechtbank eind vorig jaar dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de man en hem een schadevergoeding moet uitkeren. Dat de Staat nu in hoger beroep gaat, vinden de directeuren van verschillende kinder- en mensenrechtenorganisaties onbegrijpelijk.” (Bron: Het Onderzoeksbureau | NPO Radio 1) En ook na het onderzoek van de commissie Joustra: “Een groep adoptieouders keert zich tegen de adoptiestop uit het buitenland, zoals die vorige week werd ingesteld na een hard rapport van de commissie-Joustra. Daaruit bleek dat de Nederlandse overheid al sinds de jaren ’60 wist van misstanden bij adopties. Zo bleek dat zij afwisten van kinderhandel en kinderdiefstal. De ouders vinden een volledige stop echter te ver gaan.” Als wij met dit gegeven weten dat het niet altijd correct verloopt en weten dat in alle waarschijnlijkheid dit nooit zal gebeuren en kunnen. Waarom wil de overheid dan hier wel aan blijven meewerken? Het besluit laat mij zien dat er geen ruimte is voor het trauma van de geadopteerde. Als kind niet en nog minder als volwassene. Er wordt weinig tot geen aandacht besteed aan de aspirant adoptieouders niet zelf hun trauma (kinderloosheid of een ander verlangen wat opgevuld dient te worden met een kind) kunnen dragen of de consequenties willen aangaan. Wel wordt er gekeken naar de financiële draagkracht van deze aspirant adoptieouders. Hoeveel uithuisplaatsingen of gespecialiseerde nazorg gaan hierdoor nodig zijn? En zal de overheid dan wel deze geadopteerden ondersteunen en dit tegemoetkomen in de gerichte nazorg die zij verdienen? Niet een regulier traject bij de GGZ. Maar nazorg op maat gemaakt. Waarbij er gekeken wordt naar de wens en de behoefte van de geadopteerde die verlangt naar zijn roots, naar een eigen authentieke identiteit. Een identiteit die deels verloren is gegaan door de nodige aanpassingen, door adoptie. Die wens is net zo groot als de wens om een vader of moeder te worden. Als dit niet op de natuurlijke wijze lukt, hoe treurig dat ook is, wie moet dan het verlies dragen? De volwassene of het kind? Als je uit idealisme een kindje wilt helpen, wie help je dan eerst? De ouders/ familie/ het volk waar het kind aan toebehoord of néém je het kind? Adoptie is een onderwerp waar drie partijen emoties bij ervaren en verlies bij lijden. Niet alleen de geadopteerden en de (aspirant) adoptieouders, maar ook de afstandouders. Ik vraag mijzelf daarom ook af, hoe het kan dat de stem en het verlangen van de aspirant adoptieouders sterker is dan het verdriet en trauma van de afstandouders en veel geadopteerden. Laten we even stilstaan bij het feit dat het verlangen van een aspirant adoptieouder voor eenieder verschillend kan zijn. “Wie geen eigen verlangen heeft, kan naar mijn mening niet werkelijk verder geholpen worden.” - Franz Ruppert. De reden voor het kiezen van adopteren is voor iedereen anders. Wat wij met regelmaat horen en terugzien bij onze coachees, is dat de adoptieouders zelf geen kinderen konden krijgen. De weg naar ouderschap via adoptie werd voor velen de enige uitweg om vader of moeder te worden. Naarmate het geadopteerde kindje groter werd en een eigen stem en (een voor hun onherkenbare) identiteit kreeg, raakten sommige adoptieouders verward en radeloos. Een enkeling geeft hierbij ook aan: hier hebben wij niet voor getekend. Adoptie gaat in wezen om het lichaam van het kind. Niet om de persoonlijkheid die er daarna vanuit de oorsprong uit voortgroeit. Misschien is dit pijnlijk en confronterend voor je om dit te lezen en raakt er iets. Het is vanzelfsprekend dat dit hetzelfde effect heeft op de geadopteerde zelf. Het lichaam heeft een herinnering en is gevoed met collectieve informatie van zijn afkomst. Of de geadopteerde nu als kind of baby werd geadopteerd, dit maakt uiteindelijk geen verschil. Bewust of onbewust zal de persoon op zoek gaan naar zijn eerste liefde en basis. Zijn moeder. En geen enkele vrouw of man kan deze plek vervangen. Dat onheimlijke verlangen naar de verbondenheid tussen moeder en kind is niet mogelijk tot een nieuw persoon. Hoe vervangbaar is jouw eigen moeder en jouw afkomst?

  • L’enfer - Stromae

    ‘J'ai parfois eu des pensées suicidaires, et j'en suis peu fier. On croit parfois que c'est la seule manière de les faire taire. Ces pensées qui me font vivre un enfer Ces pensées qui me font vivre un enfer’ NL vertaling: ‘𝙄𝙠 𝙝𝙚𝙗 𝙬𝙚𝙡𝙚𝙚𝙣𝙨 𝙯𝙚𝙡𝙛𝙢𝙤𝙤𝙧𝙙𝙜𝙚𝙙𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙝𝙖𝙙, 𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙖𝙧 𝙗𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙩𝙧𝙤𝙩𝙨 𝙤𝙥. 𝙒𝙚 𝙙𝙚𝙣𝙠𝙚𝙣 𝙨𝙤𝙢𝙨 𝙙𝙖𝙩 𝙙𝙖𝙩 𝙙𝙚 𝙚𝙣𝙞𝙜𝙚 𝙢𝙖𝙣𝙞𝙚𝙧 𝙞𝙨 𝙤𝙢 𝙯𝙚 𝙩𝙚 𝙡𝙖𝙩𝙚𝙣 𝙯𝙬𝙞𝙟𝙜𝙚𝙣 𝘿𝙖𝙣𝙠𝙯𝙞𝙟 𝙙𝙚𝙯𝙚 𝙜𝙚𝙙𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙨 𝙡𝙚𝙚𝙛 𝙞𝙠 𝙚𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙡 𝘿𝙖𝙣𝙠𝙯𝙞𝙟 𝙙𝙚𝙯𝙚 𝙜𝙚𝙙𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙨 𝙡𝙚𝙚𝙛 𝙞𝙠 𝙚𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙡’ Hard en zacht tegelijk. Er wordt iets in mij geraakt. Ik herken een aantal woorden en mijn lichaam reageert. Kippenvel over mijn lijf en een beweging. Nogmaals luister ik het nummer. Dit keer met koptelefoon op en in rust. Wat maakt het dat dit mij raakt? Ik google toch even de tekst en het verhaal er achter. Het is de herkenning. Deze gedachten ken ik. Die donkere kant waar je niet wilt zijn. Het overheerst je leven. Je zijn. Hoe je doet. Welke beweging je maakt. Ik raakte steeds dieper en dieper in het drijfzand. Maar HOE! Hoe kom ik hier uit? Voor mij voelde het ook als de enige manier. Niet meer hoeven voelen, vechten of elke keer weer opnieuw te beginnen. Ik schaamde mij ook voor deze gedachten. Durfde ze niet te delen met de mensen die mij dierbaar waren. Ik wou weg. Verdwijnen. Gewoon ineens weg. En wat mij opvalt aan het nummer zijn de woorden; gedachten, gedachtes, nagedacht enz. Dat het hoofd zoveel impact heeft op dit onderwerp. Mijn hoofd maakte overuren. Het analyseerde zichzelf kapot en het ging maar door. Waarom? Het hoofd gaf controle. Tenminste, ik dacht dat mijn hoofd mij grip gaf. Wat zou er gebeuren als wij meer naar ons lijf zouden gaan luisteren. Of überhaupt eens stil gaan staan bij het lichaam. Wat maakt het dat wij onszelf “onthoofden” van het lichaam? En dat doet mij denken (; aan de woorden van Charlie Caplin: ‘𝙏𝙤𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙫𝙖𝙣 𝙢𝙚𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙗𝙚𝙜𝙤𝙣 𝙩𝙚 𝙝𝙤𝙪𝙙𝙚𝙣 𝙯𝙖𝙜 𝙞𝙠 𝙞𝙣 𝙙𝙖𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙜𝙚𝙙𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙩 𝙢𝙚 𝙖𝙖𝙣 𝙙𝙚 𝙝𝙖𝙖𝙡 𝙠𝙪𝙣𝙣𝙚𝙣 𝙜𝙖𝙖𝙣 𝙚𝙣 𝙢𝙚 𝙚𝙚𝙣 𝙣𝙖𝙖𝙧 𝙜𝙚𝙫𝙤𝙚𝙡 𝙠𝙪𝙣𝙣𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙫𝙚𝙣. 𝙈𝙖𝙖𝙧 𝙩𝙤𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙝𝙖𝙧𝙩 𝙡𝙞𝙚𝙩 𝙨𝙥𝙧𝙚𝙠𝙚𝙣, 𝙬𝙚𝙧𝙙 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙢𝙞𝙣𝙙 𝙚𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙙𝙚𝙫𝙤𝙡𝙡𝙚 𝙗𝙤𝙣𝙙𝙜𝙚𝙣𝙤𝙤𝙩. 𝙉𝙪 𝙣𝙤𝙚𝙢 𝙞𝙠 𝙙𝙚𝙯𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙞𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙙𝙚 𝙬𝙞𝙟𝙨𝙝𝙚𝙞𝙙 𝙫𝙖𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙝𝙖𝙧𝙩’ Laten we meer voelen met ons hart en de beweging die vrijkomt in ons lichaam toelaten om ons zelf te omarmen.

Alles bekijken

Pagina's (5)

  • Home | Soobijzonder

    김수연 Soorien Verbindend. Veerkrachtig. Authentiek. Scherp. Onderzoekend. Door opleider, trainer en coach Hilbrand Westra, ben ik opleid tot AFC coach. Diverse onderwerpen en methodieken worden hier besproken bijv: systemisch werk, opstellingen, verlies, trauma en rouw. ​ In 2022 behoorde ik tot de eerste lichting geadopteerden wereldwijd, bestaande uit negen deelnemende AFC coaches, die de module systemisch werk voor het domein afstand en adoptie hebben afgerond. De Adoptee & Foster Care (AFC) heeft in samenwerking met de School Systemische Bewustzijn hiermee een bijzonder gespecialiseerde module afgeleverd. ​​ Dankzij de nieuwe ervaringen en feedback van mijn mede coach-collega's en coachees blijf ik groeien in mijn deskundigheid en als coach. ​​ Voor mij als adoptiecoach vind ik het belangrijk dat ik goed ben opgeleid om andere geadopteerden te ondersteunen. Om mijzelf in het veld te onderscheiden probeer ik mijzelf elke keer weer uit te dagen en opzoek te gaan naar nieuwe ontwikkelingen. Lees meer Coaching Bokscoaching Het is boksen met impact, je hoofd komt in contact met je lichaam. Elke reactie kan nuttig zijn in een bepaalde crisissituatie, de uitdaging ligt erin om je bewust te worden van je reflexen en deze reacties te vervangen wanneer ze niet dienend (meer) zijn. ​ Reactie deelnemers fight or flight 2021; "Jezelf verstoppen of anders voordoen bleek al snel geen optie, dit werd direct doorzien. Zo werd ik 3x verzocht opnieuw de ring in te komen, telkens zelfbewuster en meer aanwezig. Wat ik als stevigheid duidde, werd doorprikt als verkramping. Ik had het even lastig (zoals verwacht) om mezelf te bevrijden van … vooral mezelf en mijn belemmerende denken, maar eenmaal ik bezig was, kon ik vertrouwen op wat mijn lijf aanvoelde en deed, een bevrijdend gevoel." Recensies Lees wat mijn klanten te zeggen hebben Je kunt merken dat Soorien veel kennis heeft van adoptie, en dat ze ook veel kennis heeft over de manier waarop adoptie-ervaringen doorwerken in je lichaam en tot uiting kunnen komen. ​ Verder heb ik geleerd hoe ik kan leren nóg beter naar mijn lichaam te luisteren. ​ Blij dat ik het traject ben aangegaan met Soorien. En zoals Soorien ook meegeeft; erg fijn dat je het niet allemaal meer alleen hoeft te doen. Voor de toekomst geeft dat een gerust gevoel. Manouk Soorien kan goed verbanden leggen met het onderwerp afstand en adoptie, ze laat je denken en even in je hoofd zitten, maar haalt je er daarna ook weer uit om je gevoel aan te zetten. Ze laat de cliënt zelf de keuze maken om bodywork/ boksen te doen. Zij zag zelf al in dat dit een goede kans is maar laat de cliënt zelf beslissen en gaat het niet forceren. Sangeeta Één van de fijnste dingen van de coaching is dat jij je verhaal kwijt kan. Dat je er door middel van opdrachten, werkt aan jezelf. Daarnaast hoeft jij je niet te verantwoorden of uit te leggen wat je voelt wat betreft adoptie, want Soorien begrijpt dat omdat ze zelf ook geadopteerd is. Wat ik zelf fijn vind, is dat je meer inzicht krijgt wat adoptie inhoudt en hoe dat jou gevormd heeft als persoon en waarom je tegen bepaalde dingen aanloopt. Je leert op jouw eigen gedachten, gevoelens en patronen reflecteren en te doorbreken. Nikki 2 minuten KEEP YOUR POSITION 4 minuten ADOPTIE GAAT DOOR 2 minuten L’enfer - Stromae Telefoonnummer +316 203 59 393 Connect E-mail Adoptie: contact@afcnederland.nl ​ Coaching: info@soobijzonder.nl

  • Contact | Soobijzonder

    Contact Regio Overijssel, Drenthe en Groningen. Zwolle is de thuisbasis van Soo Bijzonder info@soobijzonder.nl +31 (0)6 20 359 393 Bedankt voor de inzending! Verzenden

  • CV | Soobijzonder

    Achtergrond Soorien Jarenlange ervaring apr. 2018 - jan. 2022 AFC Coach | Alfa Omnia Essentail Dynamics AFC Coach Advanced, Systemisch AFC Coach. Bewust van de complexiteit van het domein afstand en adoptie en pleegzorg. Herkent de complexiteit van de (f)actoren in het A3 proces en relationele vraagstukken. ​ sep. 2021 - feb. 2022 POST-HBO Professioneel ondersteunen na afstand en adoptie | HAN Afstand doen en adoptie werken door op alle levensfases. De vragen die hierbij naar voren komen worden vaak gekenmerkt door identiteitsvraagstukken, zoeken naar eigenheid en bespreken van taboes en omgaan met verlies. Door te leren wat het verhaal van afstandsmoeders en geadopteerden betekent in hun levensvraagstukken, identiteit en relaties en professioneel te leren coachen en begeleiden verrijk je je handelen en verdiep je je kennis. jan. 2020 - jun. 2020 Systemic Perpective | Systemisch Benaderd Systemisch Benaderd geeft praktische tools voor organisatievraagstukken en onderwerpen zoals: Patronen die niet doorbroken worden waardoor een duurzame oplossing uit blijft; Complexe speelvelden met verschillende belangen waardoor een duidelijke oplossingsrichting belemmerd wordt; Logische oplossingen die in de praktijk niet het gewenste effect blijken te hebben; Moeite om ruimte te krijgen in een bepaald dilemma met frustratie als gevolg.

Alles bekijken